• Peloponez

    Klasztor Vlacherna

    Zaledwie 2,5 km na wschód od Kyllini, nieco dalej od Kato Panagia, pośród wspaniałego krajobrazu zielonych wzgórz i dolin porośniętych drzewami oliwnymi Kato Panagia ukryty jest niezwykły klasztor poświęcony Dziewicy z Vlacherny.

    Ciekawostką jest, że klasztor zawdzięcza swą nazwę słynnemu kościołowi w Konstantynopolu, położonemu w dzielnicy „Vlacherna”, w którym przebywający tam zbór w 626 roku intonował hymn „Akathistos”, wychwalając Dziewicę za jej interwencję i zwycięstwo przeciwko wrogowi.

    Unikatowa trójnawowa bazylika jest jednym z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych przykładów połączenia franciszkańskich i bizantyjskich elementów architektonicznych. Wzmianki o jej budowie pochodzą już z XII wieku, mimo to istnieje wiele rozbieżnych informacji co to faktycznego założenia klasztoru, gdyż cenne archiwa klasztorne z biegiem lat zaginęły.

    Najprawdopodobniej klasztor został wybudowany w XIII wieku przez prawosławnych mieszkańców Księstwa Morea, z tego powodu rzemieślnicy ściśle przestrzegali zasad architektury bizantyjskiej: używali prostokątnych bloków kamiennych, otoczonych czerwonymi cegłami. Ściany dekorowali pasami ceramicznych zębatych ornamentów. Wykorzystali rzeźby pochodzące z wcześniejszych budynków, aby upiększyć budynek na zewnątrz jak i wewnątrz.

    Później, gdy katoliccy mnisi zajęli klasztor Dziewicy z Vlacherny, uległ on pewnym zmianom: wprowadzono ostrołukowe okna wraz z kolumnami, rynny imitujące ludzkie maski  (tzw. rzygacze) i uroczego lwa w reliefie – elementy, które nadały kościołowi gotycki charakter. Godny uwagi jest znajdujący się tuż nad wejściem zegar słoneczny.

    Wnętrze kościoła jest równie atrakcyjne. Odwiedzający mogą podziwiać kolumny z ozdobionymi kapitelami, które dzielą kościół na trzy części. Wchodząc do środka można kontemplować malowidła ścienne z 1754 roku, które ilustrują sceny z  życia Matki Bożej. 

    Przebywając w okolicach Kastro Chlemoutsi warto tu zajrzeć, gdyż klasztor jest jednym z nielicznych zachowanych z tamtego okresu. Stary klasztor służy jako azyl dla starszych osób wymagających specjalnej opieki. Obecnie w hospicjum mieszka 95 osób.

    Klasztor można zwiedzić za darmo rano w godzinach: 10-12 i popołudniu 16-18

    Na terenie klasztoru znajduje się biblioteka, w której posiadaniu są stare dokumenty, ewangelie i naczynia kościelne. Biblioteka jest otwierana po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym: +30 26230 92205

  • historia,  Peloponez

    Najstarsza winiarnia w Grecji

    Winiarnia z duszą – tak można w paru słowach określić to wyjątkowe miejsce. Jej mury były świadkami romantycznej, a zarazem smutnej historii, która skrywa się pod nazwą najpopularniejszego wina w Patrze, czyli „Mavrodaphne”.

    ACHAIA CLAUSS, znajdująca się na wzgórzu o takiej samej nazwie, została założona w 1861 r. przez bawarskiego Gustava Claussa, który przybył do Patry w 1854 r., aby pracować w niemieckiej firmie zajmującej się eksportem rodzynek. Podczas jednej ze swoich podróży poznał region i był pod wrażeniem jego oszałamiającej scenerii. Początkowo kupił winnicę o powierzchni zaledwie 15 hektarów i ostatecznie zbudował  kompleks mieszkalny i winiarnię  na kształt zamku, czyli „Winecastle”, która zachowała się do dziś.

    Słodkie czerwone wino, które Gustav Clauss po raz pierwszy wyprodukował w 1873 roku, otrzymało imię „Mavrodaphne” na cześć Daphne, jego greckiej ukochanej o pięknych czarnych oczach (Mavro oznacza po grecku czarny), która zmarła w młodym wieku.

    Gustav Clauss jest uważany za wynalazcę i twórcę koncepcji turystyki winiarskiej w Grecji, po wizycie cesarzowej Austro-Węgier  Sissi w 1885 r., na cześć której nawet nazwał  jedną piwnicę „cesarska”.

    Piwnica Cesarska jednym z najstarszych budynków ACHAIA CLAUSS i znajduje się mniej więcej w centrum osady.  Jej osobliwość polega na tym, że niektóre beczki, w których mieści się Mavrodaphne, zostały dedykowane przez Gustava Claussa i jego następców osobistościom świata kościelnego, politycznego, artystycznego i intelektualnego, które odwiedzały winnicę. Niosąc w sobie aurę imperialnej obecności, Cesarska Piwnica mieści łącznie 167 beczek Mavrodaphne, z których 30 jest dedykowanych, a 4 mają reprezentacje z mitologii greckiej.

    Obecnie ACHAIA CLAUSS produkuje wina w nowoczesnych obiektach, kilka kilometrów od swoich historycznych obiektów. To prawdziwa oaza, która wraz z upływem czasu przekazuje swoje piękno i historię swoim tysiącom gości.

    Winiarnia jest czynna codziennie od 10 do 17, za dodatkową opłatą można zwiedzić ten ciekawy kompleks z przewodnikiem oraz skosztować wysokiej jakości win.

  • Peloponez

    Termy Loutra Killinis

    Loutra Killinis to malownicza okolica ze słynnymi źródłami termalnymi, które znajdują się w pobliżu miejscowości Arkoudi. W otoczeniu pełnym cedrów i eukaliptusów znajdują się źródła termalne z wodą siarkową o stałej temperaturze 26°C, która doskonale oczyszcza ciało. Opary wydobywające się ze źródeł oraz błoto to naturalne SPA. Kąpiele w tych źródłach idealnie nadają się do balneoterapii (rodzaj terapii stosowany już przez Hipokratesa) oraz terapii inhalacyjnej. Właściwości źródeł słyną ze zbawiennego działania na dolegliwości reumatyczne, artretyzm, choroby skóry, alergie, choroby układu oddechowego np. astma. Przed skorzystaniem z kąpieli siarkowych pamiętajmy o zdjęciu srebrnej biżuterii, gdyż może ściemnieć.

    Loutra Killinis oznacza po grecku „Kąpieliska Killini”, a obszar przybrał tę nazwę dzięki źródłom termalnym obszaru w pobliżu Killini, który był portem i osadą znaną od starożytności. Również obszar łaźni termalnych był znany w starożytności i tutaj znajdowały się sanktuaria poświęcone Asklepiosowi, Afrodycie i innym bóstwom. Dziś zwiedzając to miejsce znajdujemy pozostałości rzymskich łaźni i ścieżkę prowadzącą do amfiteatru na otwartym powietrzu. Miejsce to jest również znane jako Lintzi, prawdopodobnie dlatego, że Lintzi w łacinie oznaczało kąpiel. Inna teoria mówi, że słowo oznacza „usta Hadesu”.

    Kąpiele termalne były opuszczone przez wieki aż do 1890 r., kiedy premierem Grecji był Charilaos Trikoupis, wtedy obszar Loutra Killinis został przekazany spółce kolejowej Peloponezu na około 50 lat. W tym okresie miały miejsce pierwsze inwestycje na tym obszarze i zbudowano duże centrum hydroterapii. Skonstruowano także linię kolejową do Loutry. Podczas okupacji niemieckiej w Grecji zniszczono zarówno centrum hydroterapii, jak i linię kolejową.

    W 1951 r. Loutra Killinis została przekazana Greckiej Narodowej Organizacji Turystycznej. Organizacja zbudowała nowoczesne centrum hydroterapii (obecnie nieczynne), a także przyczyniła się do powstania kompleksów hotelowych i kempingów. Szacuje się, że około 5000 osób odwiedza ten obszar w sezonie letnim.

    Tuż przy lesie w którym wybija źródło znajduje się  długa, egzotyczna plaża zwana również Loutra Killinis. Piękna krystalicznie czysta woda tej plaży przyciąga wielu turystów w okresie letnim. Plaża jest tu dobrze zorganizowana z licznymi parasolami i leżakami. Można tu uprawiać wiele sportów wodnych, takich jak surfing, żeglarstwo i narty wodne. Tuż przy wybrzeżu woda jest płytka, dlatego plaża nadaje się również dla rodzin z dziećmi. Na końcu plaży znajdują się imponujące i luksusowe hotele, a najbliższa miejscowość Arkoudi oferuje wiele możliwości zakwaterowania, kameralną piaszczystą plażę i różnorodne restauracje.

    Killini jest prawdopodobnie najbardziej popularnym miejscem w pobliżu Loutra Killinis. To miejsce oferuje również wiele różnych miejsc noclegowych, znajduje się tu port z którego wypływają promy na pobliską Wyspę Zakynthos i Kefalonia. Miejsce ma wielkie znaczenie historyczne i można odwiedzić ważne zabytki w tym obszarze, jak np. pozostałości portu Glarentza i Zamek Chlemoutzi. W pobliżu znajdują się bardzo popularne i ważne stanowiska archeologiczne, takie jak Starożytna Olimpia i Starożytne Elis (znane również jako Starożytna Elida). To idealne miejsce na połączenie wakacji z terapią.

  • Peloponez

    Groby Mykeńskie w Voudeni

    Voudeni znajduje się około 7 km na północ od Patry. Jest najważniejszą strefą archeologiczną w regionie Achaia i prawdopodobnie stąd wywodzą się korzenie prehistorycznej Patry.

    Na początku XX wieku odkryto tutaj pozostałości osady mykeńskiej oraz 78 grobowców datowane na okres od późnego okresu helleńskiego do sub-mykeńskiego (XVI-XI wiek p.n.e.).

    Groby mykeńskie były podziemnymi jamami do których wiódł wąski korytarz, wejście do grobowca było szczelnie zasypywane dużymi kamieniami rzecznymi. Większość grobów miało położenie wertykalne północ-południe. Były to grobowce rodzinne, w których ciała kładziono na gołej ziemi lub na cienkiej warstwie niewypalonej gliny, rzadziej w wąskich silosach. Ciała układano warstwowo, pierwsze pochowane zwłoki były zasypywane ziemią i później chowano na nich kolejne.  Zmarli byli chowani z licznymi darami jak biżuteria, zabawki, broń oraz dzbany i wazy o różnych rozmiarach i kształtach, niektóre wypełnione płynami – w dawnych wierzeniach były to rzeczy istotne do życia pozagrobowego.

    Warto zwrócić uwagę na grobowiec nr 5, gdyż znajduje się tam 6 szkieletów w oryginalnym ułożeniu, które pozostawiono jako element ekspozycji archeologicznej. Ten grobowiec miał średnicę 3,17 m, wysokość 1,25 m, ale znajdują się tu znacznie większe.

    Teren samego cmentarza zajmuje około 3 hektarów i znajduje się na wzgórzach zwanych Amygdalia i Agrapidia. Po zwiedzeniu obszaru cmentarzyska, warto udać się na płaskowyż Bartizi, który znajduje się około kilometra dalej, gdyż znajdują się tam pozostałości osady mykeńskiej. Całą przestrzeń pomiędzy cmentarzem i osadą niegdyś zajmowały pola uprawne.

    Położenie osady było niewątpliwie najbardziej strategiczne w tym regionie, gdyż posiadała naturalne  warunki obronne, z dwóch stron była ograniczona rzekami, a z tyłu ogromnym masywem pasma górskiego Panachaiki, gdzie mogło być wypasane bydło, trzoda i owce.  Łowiectwo również było praktykowane, istnieją dowody, że dieta mykeńska była bogata w mięso. W owych czasach uprawiano również winogrona oraz oliwki.

    W okresie kultury mykeńskiej mieszkańcy Voudeni prawdopodobnie wykorzystywali naturalny port do komunikacji w obszarze Morza Śródziemnego.

    Jest to doskonały  punkt widokowy z którego obecnie widać panoramę miasta Patra wraz z Zatoką Patraską i mostem Rio-Antirio.  

    Pierwsze odkrycia zostały tu dokonane w 1923 roku przez N. Kyparissis. Niestety II Wojna Światowa przerwała prace archeologów i obszar ten został zapomniany, aż do 1987 r. W 1988 r. prace zostały wznowione pod okiem Dr. Lazaros’a Kolonas’a. Projekt promowania tego obszaru powstał w 2002 roku, od tej pory można go zwiedzać.

    Na zwiedzanie tego terenu należy poświęcić około 2 godzin. Jest to bardzo rozległy (łącznie 18 hektarów) i imponujący kompleks  z wyznaczonymi ścieżkami o łącznej długości 2,5 km. Obszar jest udostępniony zwiedzającym codziennie oprócz wtorków, w godzinach 8:30-15:00 za jedyne 1€.

  • Grecja,  Peloponez

    Kalavrita

    Kalavrita to miasteczko górskie znajdujące się w północnej części Peloponezu. Wśród turystów jest popularne dzięki 22 kilometrowej kolejce górskiej o malowniczej trasie prowadzącej z Diakofto do Kalavrity. Jednakże dla Greków ma ono szczególne znaczenie, nie tylko z powodu ważnych wydarzeń historycznych jakie miały tu miejsce, ale również z powodu długo zalegającego śniegu i możliwości uprawiania sportów zimowych.

    Kalavrita znajduje się na wysokości 756 m n.p.m., około 87 km na południowy-wschód od Patry, wiedzie tu bardzo malownicza kręta trasa z przepięknymi widokami.

    Kilkanaście kilometrów powyżej miasteczka znajduje się centrum sportów zimowych z licznymi trasami narciarskimi oraz wyciągami. Jest to miejsce chętnie uczęszczane przez młodych Greków, również w trakcie tygodnia jest tu spory ruch.

    Kalavrita jest odwiedzana przez greckich turystów przez cały rok, ale 21 marca przybywa ich tu wyjątkowo wielu. Niedaleko stąd w monastyrze Agia Lavra wybuchło powstanie przeciw okupantom tureckim. 21 marca 1821 roku arcybiskup Patras wywiesił tu grecką flagę na znak rozpoczęcia powstania narodowego.

    Kalavrita często jest nazywana „miasteczkiem wdów”, ponieważ tutaj 13 grudnia 1943 roku hitlerowcy wymordowali 1436 mężczyzn i chłopców. Spalili miasto oraz monastyr w którym kiedyś wybuchło powstanie. W centrum Kalavrity znajduje się kościół na którym zegar wskazuje zawsze tą samą godzinę 14:34, która przypomina o godzinie masakry.

    Pomnik upamiętniający masakrę dokonaną przez hitlerowców na mieszkańcach Kalavrity znajduje się na wgórzu ponad miastem. Jest to zbiorowa mogiła pod którą widnieje wielki napis ΟΧΙ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΙΡΗΝΗ, czyli „Nigdy więcej wojen. Pokój”. Znajdują się tu potężne płyty na których są wymienione nazwiska wszystkich wymordowanych, w przypadku dzieci jest podany również ich wiek.

    Architekturą Kalavrita nie przypomina typowej Grecji, jest tu kilka uliczek po których można pospacerować lub znaleźć tawernę. Same miasteczko jest urokliwe, pełno tu sklepików z pamiątkami i lokalnymi produktami typu miody i zioła. Jest to idealne miejsce na jednodniową wycieczkę.